Sava Mechelen

down_button

Tapasbar met ballen

De Mechelse Grote Markt zonder tapasbar SAVA is even ondenkbaar als een Spanjaard met een Paella-allergie. Ondertussen heeft het restaurant zo’n vier jaar op de teller. Talloze bezoekers genoten er al van de chili con carne of de scampi met avocado, inclusief cavaatje. Als het van eigenaars Kris en Karel afhangt, mag de rest van de wereld in de komende jaren ook gerust aanschuiven.

Karel en Kris zijn oude buddies uit de jeugdbeweging, maar ondertussen laten ze de blauwe korte broeken gewoon thuis. Hoewel ze elk hun eigen weg gingen – de ene in de horeca, de andere in het bedrijfswezen – bleven ze altijd contact houden. Wanneer de Pizza Hut van weleer zijn laatste matige pizza had uitgestuurd, viel het oog van Karel op het pand. Na een telefoontje naar Kris en urenlange gesprekken met huisbazen en banken ontstond het idee van een tapasbar op de Grote Markt.

Karel: Ik was door de jaren heen eerder richting de managementzijde van de horeca geëvolueerd. Met andere woorden, ik moest vaak achter een bureau zitten. Als er nu iets is waar ik het moeilijk mee heb, dan is het dat wel. Dan begint het automatisch te kriebelen om weer echt achter de bar te staan.

Kris: Bij mij is dat zo ongeveer hetzelfde. Voor ik hier in de keuken terechtkwam, werkte ik bij een intercommunale. Karel en ik waren al langer aan het spreken om samen een horecazaak te openen. Toen hij belde, heb ik niet lang getwijfeld. Vaarwel computer en welkom kookpotten.

Karel: Al snel waren we eruit dat het iets met Spanje te maken moest hebben. De Spaanse eet- en drankcultuur is iets wat ons beiden verbindt. Je kunt er voor 10 euro eten en zat vertrekken, bij wijze van spreken. Die prijzen zijn hier iets minder haalbaar, maar het principe van iets drinken en er een lekker hapje bij te eten tegen schappelijke prijzen wilden we per se doortrekken.

Kris: We wilden er absoluut geen restaurant van maken. Iedereen is welkom op elk uur voor eender wat. Iets drinken tijdens de eeturen? Geen probleem. In de praktijk zien we dat uiteindelijk iedereen iets neemt om te eten, maar het is ongedwongen en dàt is de bedoeling.

Karel: Misschien het allerbelangrijkste: de mensen tijd geven. Wil je een hele avond aan je tafel blijven zitten? Geen probleem! We zullen nooit een tafel twee keer per avond reserveren. En beneden nemen we helemaal geen reservaties aan.

Kris: Voor we al dat eten op tafel konden zetten, moesten we wel iets doen aan de inrichting. Je kunt je voorstellen dat het er toen iets anders uitzag dan nu. Omdat het project veel te groot was om het zomaar even zelf te doen, was een architect zoeken de evidentie zelve.

Karel: Toen kwam Ariane in the picture. We kenden haar sinds onze jeugdbewegingjaren en we wisten dat ze een bekwame architect was. Dat ze Anneke erbij ging betrekken was dan weer niet gepland.

Anneke: Bon, het begint al. (lacht)

Ariane: Jij was de joker.

Karel: We wilden er nooit een typisch Spaans restaurant van maken qua interieur. We zijn nog altijd in Mechelen en niet in Sevilla. Er mochten natuurlijk wel elementen inzitten die naar Spanje verwezen. Ik weet nog dat we eerst richting een vintage interieur aan het denken waren.

Ariane: Maar dat idee werd gaandeweg snel aan de kant geschoven. Het mooie aan dit project was dat het heel organisch gegroeid is. Door alle gesprekken die we voerden, evolueerden we steeds meer naar wat het nu is.

Kris: Van ons oorspronkelijk idee om gewoon wat kleine aanpassingen te doen aan het bestaande pand bleef niet veel meer over. We kunnen gerust stellen dat er een nieuwbouw staat.

Anneke: Gaandeweg bleek dat de bestaande indeling en de bestaande structuur niet kon dienen voor jullie idee. We wilden zeker niets pushen, het was altijd gebaseerd op rationele keuzes.

Karel: Zeker weten, maar we moesten elke paar weken terug bij de bank aankloppen. Ik denk dat er uiteindelijk vier financiële plannen zijn ingediend. Gelukkig kreeg ik ze altijd mee in het idee.

Kris: Als je het zo zegt, klinkt dat gekkenwerk, maar op een bepaald moment is de trein vertrokken en doe je dat allemaal. Met de groei van het project, groeide ook onze passie ervoor.

Ariane: Dat merkte ik ook wel tijdens de gesprekken die we hadden over het interieur. Zolang we konden aantonen dat de aanpassingen niet louter esthetisch verantwoord waren, kregen we jullie mee.

Karel: Van de houten wand heb je toch eerst een voorbeeld moeten laten maken.

Ariane: Maar toen je die wand zag, was het snel in orde herinner ik me. De ronde kartonnen lampen en de tegeltjes aan de togen waren ook vrij snel beslist. Die drie elementen vormen nog altijd de kern van het interieur, de rest volgde vanzelf.

Anneke: De rest is bewust vrij sober gehouden, anders zou het too much zijn. De houten wand die op de twee verdiepingen doorloopt over de hele lengte, is echt een determinerend element. De andere muren moesten wel rustig blijven.

Ariane: De keuze om beneden alles open te trekken en alle ventilatieschachten te laten zien, was een mooi voorbeeld van hoe alles hier een mooi compromis is geworden tussen verhaal, functionaliteit en budget. Het benauwde gevoel dat je kreeg in de Pizza-Hutt-era was weg en tegelijk was het een pak goedkoper dan een nieuw plafond te steken. Er is hier ooit een brand geweest en een paar oude balken in het plafond zijn behouden. Door het plafond open te houden, konden we die nog mee laten zien. Zo komt de geschiedenis van het pand ook in beeld.

Kris: Anderzijds hebben jullie met dat plafond een risico genomen. We hadden ooit beslist om het helemaal zwart te schilderen. Op een dag kwamen we aan en was het in een lichtere kleur geschilderd.

Anneke: Bij elk project is er zo wel iets waar we rotsvast in geloven. Nu was dat de keuze om het plafond toch niet zwart te schilderen. In het slechtste geval moesten we onze schilder toch bellen met de boodschap: mislukt.

Kris: Die schilder had dat allicht nog gedaan zonder morren. Wat opvalt is dat jullie een waanzinnig goede band hebben met al jullie aannemers. Ze werken duidelijk graag met jullie ze hielden zich allemaal perfect aan de timing.

Ariane: Dat is inderdaad onze stijl. Ik zie niet in waarom je ooit onrespectvol zou omgaan met de mensen die de werken uitvoeren, maar wij maken er echt een prioriteit van. Overal gaat er wel eens iets mis of komt de deadline plots supersnel dichterbij. Dan moet je ook van hen iets extra’s vragen. Als de samenwerking fijn verloopt en we respectvol met hen communiceren, doen ze dat. Alle aannemers kwamen van een andere werf die ze net voor de Sava samen hadden afgewerkt. Ze waren dus perfect op elkaar ingespeeld.

Anneke: Dit project was het eerste AnA-project ooit. Ik weet dat ik zelfs nog een vastgoedexamen moest gaan afleggen tijdens de werken. Ik heb Ariane geobserveerd en een beetje haar stijl overgenomen. Ik heb nooit anders geweten dan veel te praten met de opdrachtgevers, te ontwerpen en vooral daarna je werkschoenen aan te trekken en mee op de werf komen staan. We willen nooit de architecten zijn die vanop hun bureau orders geven. Elk detail moet in orde zijn en dat kun je enkel opvolgen op de werf zelf. Ik kan je daar eigenlijk niet dankbaar genoeg voor zijn. Bij dit project is de AnA-huisstijl gebeuren.

Karel en Kris: Wij zijn ook nog altijd verliefd!

Anneke en Ariane: Wij ook!

Interieurkuur nodig?