M-EATERY

down_button

Gespecialiseerde vleestempel in Mechelen

Zijn we in Mechelen of New York? De M-EATERY doet ons telkens twijfelen.  Wie ooit voet zette in de Meatpacking District van Manhatten, weet meteen wat we bedoelen.  Wie niet zo ver wil gaan, zit goed aan het station van de iets meer bescheiden Dijlestad.

Boezemvrienden Pascal en Mehdi: je kent de ene als eigenaar van de Boesjkammeree, de andere als brandmanager van NewWorld. Ze huurden het hoekpand in de Leopoldstraat nadat restaurant La Fleche de deuren sloot. De beweegreden? De toekomst van de stationsbuurt als horecawijk verzekeren en een restaurant openen dat zowel qua eten als qua interieur de lat hoog legt. Ze kozen AnA-interieur om het project vorm te geven.

Mehdi: Toen Pascal me voor het eerst vertelde over de plannen om het pand van de voormalige La Fleche te huren en er een nieuw restaurant van te maken, raadde ik hem aan er een jonge en dynamische partner voor te zoeken. Daarmee bedoelde ik niet mezelf, ik heb hem toen een aantal mensen voorgesteld, maar hij zei meteen: ik doe het met jou of alleen. Ik heb daar even over gedacht, maar uiteindelijk geloofde ik wel dat we iets konden brengen in Mechelen wat ongezien was.

Ariane: Vlak voor de kerstvakantie nam Mehdi contact met me op.  We kenden elkaar van het pand dat ik voor NewWorld in de Hanswijkstraat had ontworpen. Ik had samen met Anneke net de tapasbar SAVA op de Grote Markt afgewerkt en die samenwerking verliep erg goed. Een tweede project samen zagen we zeker zitten.

Anneke: We zijn toen echt als twee leeuwinnen op dat project gesprongen. Het was een waanzinnig intense tijd, maar we leken oneindig veel energie te hebben. Hoeveel avonden we tot in de nacht doorgewerkt hebben, kan ik niet tellen, maar drie weken later lag er al een ontwerp.

Pascal: We hadden een architectenbureau nodig dat het project ook intensief kon opvolgen.  Wanneer we na drie weken het voorstel van AnA in de bus kregen, waren zowel Mehdi als ikzelf meteen mee.  We lieten de dames wel wat wachten op het antwoord.

Anneke: Jullie hebben echt waanzinnig lang gewacht.  We veerden op telkens onze telefoon rinkelde, maar die verlossende ja kwam er maar niet.

Mehdi: Dat is ook normaal. De investering was ondertussen groter geworden dan initieel gedacht en dat vereiste een mindswitch. Daarnaast hadden we nog bureaus aangeschreven en waren we benieuwd naar hun ontwerpen. Daartussen zaten zeker ook heel goede dingen, maar de goesting die we voelden bij AnA, voelden we iets minder bij de rest. Op Valentijnsdag hebben Pascal en ik een berichtje gestuurd dat we met de twee dames in zee gingen.

Anneke: De timing zat duidelijk op alle gebieden goed.  Ariane en ik woonden ondertussen samen in hetzelfde huis, dus we konden letterlijk werken aan de keukentafel. Het werd een project dat we als ons eigen kindje gingen behandelen.

Ariane: De briefing lag perfect in lijn met de manier waarop we graag werken. Pure materialen, veel hout en het onderverdelen van die gigantische ruimte in compartimenten, zonder de ruime context van het restaurant te verliezen.

Mehdi: Ik denk dat de briefing jullie binnen vrij strikt vastgelegde richtlijnen toch veel vrijheid heeft gegeven. De keuze om zoveel staal te gebruiken kwam volledig van jullie.

Anneke: Klopt. Maar zoals altijd is het meer dan het kiezen van een toffe stoel of een mooie tafel. Het is altijd schipperen tussen het ontwerp, het budget of de wensen van de bouwheer die soms anders lagen dan de onze.  We hadden van in het begin zo’n twee vergaderingen per week en iemand van ons stond constant op de werf om ervoor te zorgen dat we heel kort op de bal konden spelen.

Mehdi: Dat was ook een zeker een reden waarom we voor jullie hadden gekozen. Pascal en ik hadden elk nog een andere job, dus we konden niet constant zelf op de werf staan. Omdat ik snel door had dat jullie opvolging, zowel op vlak van afwerking als van budget, zo sterk was, kon ik verder werken met een gerust hart. We hadden bovendien het geluk snel een chef te vinden die ook de handen uit de mouwen wilde steken tijdens de werken. Niet alleen kon hij zo zijn stempel drukken op zijn gedeelte, de keuken, maar ontwikkelde hij tegelijk een grote liefde voor ons project.

Ariane: Zijn tussenkomst was zeker welkom. De keuken is echt een heel kleine ruimte; over de plaatsing van de toestellen moesten we goed nadenken of we kwamen in de problemen.

Anneke: En voor problemen hadden we eigenlijk geen tijd. De deadline voor de oplevering lag op 1 mei.  Twee en een halve maand is geen dag te lang voor zo’n groot project. We hebben niet veel geslapen.

Ariane: Ik vraag me nog altijd af waar we de energie toen haalden. Niet alleen hebben we die deadline gehaald, tegelijk hebben we nooit eerder zon goede band gehad met iedereen die bij het project betrokken was. We zijn zo vaak na de werkdag met alle aannemers iets gaan eten en elke vrijdag gingen we steevast met z’n allen op café.

Mehdi: We hadden het wel druk de eerste weken met de opstart, maar eens alles liep, kwam wel het besef dat we een waanzinnig mooie tijd achter de rug hadden. Gelukkig zijn Anneke als Ariane blijven komen en nu nog worden ze door iedereen van ons beschouwd als part of the team.

Anneke: We komen gewoon controleren of jullie het interieur niet veranderen. Grapje, we voelen ons nog altijd nauw betrokken bij het restaurant en dat zal niet snel veranderen!

Interieurkuur nodig?