Loretteklooster

down_button

Een voormalig klooster, een heel bijzondere trap, een nieuwe thuis

Geert en Sylvie werden geboren en getogen in Mechelen, maar het leven bracht hen naar het zuiden van Frankrijk. Tussen vin et Boursin brachten ze hun drie kinderen groot in een dorpje zo’n drie kwartier ten zuiden van Montpellier. Maar ondertussen groeide ook hun verlangen om terug te keren naar Mechelen. Onder impuls van hun oudste dochter versnelden ze de verhuis richting België. In het voormalige Loretteklooster vonden ze een thuis weg van de velden, midden in de stad.

Een voormiddag was er nodig om het geschikte pand te vinden. De route van mogelijke panden die Anneke had uitgestippeld, werd al snel van ondergeschikt belang. “Liefde op ’t eerste gezicht, zo kun je het wel stellen”, vertelt Sylvie. “Het budget was misschien even slikken, maar hiervoor wilden we wel een effort doen.”

Sylvie: Toen de kinderen jong waren, hebben ze zich waanzinnig geamuseerd in Frankrijk. Maar vooral onze dochter Charlotte is nooit echte française geworden. Ze wilde per se het laatste jaar van het middelbaar in België doen. Dat jaar kwam er sneller aan dan gepland.

Geert: Mocht het van ons hebben afgehangen, waren we nog vijf jaar langer in Frankrijk gebleven. Anderzijds, dan hadden we dit pand nooit kunnen bezitten, laat staan betalen. Naar alle verwachting gaan de prijzen in Mechelen serieus stijgen, dus misschien was het gewoon net op tijd.

Anneke: Ik denk ook wel dat deze locatie een once in a lifetime-gegeven was. We hadden een hele route uitgestippeld met allemaal potentiële panden, maar toen we hier binnenkwamen, was het vrijwel meteen beslist.

Ariane: Het moest ook wel. Buiten de verdiepingen en de ramen was hier niets. We moesten zo snel mogelijk beginnen als we het allemaal klaar wilden hebben tegen dat Charlotte naar school moest gaan.

Sylvie: Voor ons was het even slikken. We hadden een bepaald budget voorhanden, maar deze prijs lag wel wat hoger. En dan was er nog niets af. We zijn dan meteen aan tafel gaan zitten met de AnA-girls om te zien wat kon. Daarna moesten we alweer richting Frankrijk vertrekken. Buiten de indeling en wat algemene richtlijnen, hadden we eigenlijk het idee: doe maar dames!

Anneke: Om af te tasten wat jullie stijl juist was, maakten we moodboards. We zaten snel in de juiste richting.

Sylvie: Omdat we toen zelf in een heel drukke periode zaten, zowel professioneel als privé, hadden we niet de tijd om veel over en weer te komen naar België. Ik denk dat we op tien maanden tijd zo’n tien dagen hier zijn geweest.

Ariane: We hebben énorm veel zelf beslist. Gewoon omdat de tijd er niet was om constant te bellen of te mailen. Als er op de werf iets was dat moest worden opgelost, dan hakten we zelf knopen door. Die tien maanden zijn voorbij gevlogen.

Geert: En toch hadden we nooit een misverstand of probleem. Voor een project waar drie van de vier personen vrouwen waren, een waanzinnige prestatie.

Sylvie: Het vertrouwen was immens. We wisten dat we twee specialisten hadden die in dezelfde richting dachten als wij. Als je architecten onder de arm neemt, moet je voor een deel vertrouwen op hun inzicht.

Anneke: Toch was dit echt uitzonderlijk. We waren ons constant aan het verplaatsen in jullie hoofd. Een groot geluk was wel dat alles from scratch werd opgebouwd. Jullie brachten niets mee van Frankrijk, dus elk meubel werd nieuw gekocht in functie van het gebouw. We moesten dus geen rekening houden met grote kleerkasten of zetels die meekwamen.

Sylvie: We moesten enkel even terug aan tafel moeten gaan zitten toen we voelden dat het budget mogelijk toch te krap werd. Voor ons was het een absolute voorwaarde dat we binnen onze grenzen bleven.

Anneke: Je probeert alles tot op de euro na uit te rekenen, maar in real life zijn er altijd een paar dingen die duurder uitvallen en tegelijk dingen die achteraf iets goedkoper bleken. Als architect moet je dan vooral niet het been stijf houden en zeggen dat je klant maar meer budget moet ophoesten. Wat je wel moet doen is een creatieve oplossing zoeken om het budget te laten kloppen. In dit project stelden we de schilderwerken voor een deel uit. Zo hoefden we niet in te boeten aan levenskwaliteit en klopte alles weer wel.

Sylvie: Het is uiteraard fijner om toe te komen en te weten: alles is af. Maar mijn leven is geen seconde slechter geworden omdat de schilderwerken een jaar later hebben plaatsgevonden.

Anneke: Als mensen hier binnenkomen, kijken ze toch enkel naar de trap.

Geert: Nu zijn we er. (lacht)

Ariane: Misschien wel ons grootste risico tot hiertoe. We zoeken per project altijd een element waarvan we geloven dat het een blijvende impact heeft op de ruimte. Hier is dat duidelijk de trap. Omdat de ruimte hier beneden zo groot en open was, paste het gewoon niet om een open draaitrap te monteren. Dat zou veel te ijl geweest zijn. Het moest iets met body worden.

Sylvie: Je ziet dan wel tekeningen, maar het is onmogelijk om de impact van dat ding op de ruimte in te schatten. Toen ik van Anneke een foto kreeg toegestuurd, kreeg ik een lichte hartaanval.

Anneke: Het is niet altijd makkelijk om zulke sterke elementen in een ruimte vanop afstand over te brengen.

Sylvie: Ik was helemaal niet mee. Maar dan zijn Charlotte en mijn vader, die beiden in België waren, gaan kijken. Toen zij belden en zeiden dat het fantastisch was, kreeg ik er meer vertrouwen in. Een generatie jonger én een generatie ouder was mee. Wie was ik nog om te weigeren? Toen ik hem voor het eerst in het echt zag, snapte ik meteen wat ze bedoelden.

Geert: Ik had hem uit mezelf nooit ofte nimmer gekozen, maar ik ben waanzinnig gelukkig dat jullie hem zo ontworpen hebben. Voor mij was dat het moment waarop ik dacht: hiervoor neem je een architectenteam onder je vleugels. Ze dwingen je zachtjes uit je comfortzone en zorgen dat je ruimte daardoor echt karakter krijgt. Dat ze zich echt onderscheidt van andere woningen.

Interieurkuur nodig?